We can find a way to fly

 心が焦げ付いて
焼ける匂いがした
それは夢の終わり
全ての始まりだった

หัวใจของเธอมอดไหม้และส่งกลิ่นของไฟผลาญ
นั่นคือจุดสิ้นสูญของความฝัน
เป็นการเริ่มต้นของทุกสิ่งอย่าง

憧れてたものは
美しく思えて
手が届かないから
輝きを増したのだろう

ตัวเธอที่วาดภาพถึงสิ่งที่ใฝ่ฝันไว้อย่างงดงาม
เพราะไขว่คว้าไม่ได้ มันคงยิ่งเปล่งประกาย

君の砕け散った夢の破片が
僕の胸を刺して
忘れてはいけない痛みとして刻まれてく

เศษเสี้ยวแห่งมโนฝันลาญสลายของเธอทิ่มแทงในอกผม
แล้วสลักลงต่างความเจ็บปวดที่ห้ามลืมเลือน

花のように儚いのなら
君の元で咲き誇るでしょう
そして笑顔見届けたあと
そっとひとり散って行くでしょう

หากผมไม่รู้วันจบสิ้นได้ดุจดั่งดอกไม้
ก็อาจจะเบ่งบานอย่างภาคภูมิใจเหมือนเธอคนก่อน
จากนั้นค่อยๆ กระจายกลายสิ้นไปหลังจากสามารถเห็นรอยยิ้มด้วยตาคู่นี้

君が絶望という
名の淵に立たされ
そこで見た景色はどんなものだったのだろう

เธอถูกปล่อยให้ยืนอยู่ในห้วงลำน้ำแห่งความสิ้นหวัง
ทิวทัศน์ที่เธอเห็นจากที่ตรงนั้นเป็นเช่นไรกันนะ

行き場所を失くして彷徨ってる
剥き出しの心が
触れるのを恐れて
鋭い刺張り巡らせる

ครั้งเธอสูญเสียสถานที่จะมุ่งไป เธอล่องลอยไร้จุดหมาย
เพราะหัวใจซึ่งเผยให้ผมเห็นหวาดกลัวต่อการแตะต้อง
เธอจึงเอาหนามแหลมคมติดรอบมันไว้


鳥のようにはばたけるなら
君の元へ飛んでいくでしょう
そして傷を負ったその背に
僕の羽根を差し出すでしょう

ถ้าผมติดปีกบินเยี่ยงปักษา
ก็คงจะโผบินไปหาเธอคนเก่าก่อน
ตรงแผ่นหลังที่แบกรับบาดแผลไว้ ปีกคงจะกางสยายออกมา

花のように儚いのなら
君の元で咲き誇るでしょう
そして笑顔見届けたあと
そっとひとり散って行くでしょう

หากไม่แน่นอนได้เหมือนเหล่ามวลบุปผา
ผมคงแย้มกลีบบานได้สมบูรณ์พร้อมเฉกเธอเมื่อก่อนนี้
แล้วปล่อยกลีบปลิดปลิวไปหลังจากได้พบพานกับรอยยิ้ม

鳥のようにはばたけるなら
君の元へ飛んでいくでしょう
そして傷を負ったその背に
僕の羽根を差し出すでしょう

ถ้ากระพือปีกแบบนกได้ล่ะก็
ผมคงไม่พ้นจะโบยบินไปหาเธอ
ปีกของผมคงจะแผ่กางอยู่ที่แผ่นหลังอันบอบช้ำบาดแผล

風のように流れるのなら
君の側に辿り着くでしょう
月のように輝けるなら
君を照らし続けるでしょう

ถ้าผิวผ่านได้เช่นสายลม
ผมคงไปอยู่เคียงข้างเธออย่างยากลำบากสินะ
หากสามารถทอประกายได้อย่างจันทร
ผมจะทอดถ่ายแสงยังเธอต่อไป

君がもうこれ以上
二度とこわいものを
見なくてすむのなら
僕は何にでもなろう

หากเธอไม่อยากเห็น สิ่งที่เธอพรั่นพรึงไปมากกว่านี้อีกเป็นหนที่สอง
ผมจะเป็นอะไรก็ได้ทั้งนั้น

เกิดอาการหนีความจริงหลังจากไปยื่นคำร้องขอสอบความถนัดวิชาชีพครูมาค่ะ （　ﾟ Дﾟ）~เฮ่อ ไม่รู้มาสอบเอาป่านนี้คะแนนมันจะไปไหนรอด เลยหยิบเพลงความหมายดีๆ มาแปลเล่น เพราะพวกพี่ที่สอนพิเศษก็เตือนว่าปิดเทอมอย่าปล่อยให้ลืมญี่ปุ่น แต่อย่างที่รู้ๆกันแหละค่ะ (ใครรู้กับแกฟะ) ว่าสันหลังเรายาวเป็นกิโล ให้ทำแบบฝึกหัดทบทวนแต่ละทีจะเป็นจะตาย (ไมใ่ช่มันไม่รู้ตัวเองเนาะ) เลยเอาวิธีนี้ดีกว่า

มุมกรี้ด

ไปซื้อโชเน็นองเมียวจิเก้ากับสิบมาค่ะ เล่มเก้าอ่านตอนแรกๆถึงกลางๆแล้วอยากจะวิ่งไปกระโดดเตะโทดะร้องไห้ โดยเฉพาะตอนโทดะบอกมาซาฮิโระไม่มีสิทธิ์เรียกชื่อกุเรน อยากตบหัวพี่แกให้ทิ่มจริงๆ ส่วนตอนท้ายเล่มที่ย้อนให้เห็นคนแก่เห่อหลาน อ่านไปกลิ้งไป น่ารักทั้งสามคนเลย (กุเรน มาซาฮิโระ เซเมย์)  ปู่ อย่าตายนะ หนูชอบคาแรคเตอร์แบบปู่มากค่ะ โดยเฉพาะเวลาปู่กวนประสาทหลานเนี่ย อีกตัวที่อ่านแล้วชวนให้สดชื่นดีคือนาริจิกะ XD ถ้ามีบทอีกคงด

^

^

^

มองที่ตัวเองพิมพ์ข้างบน....นี่ฉันเป็นเด็กเตรียมเอนท์จริงๆเหรอเนี่ย ดูประพฤติได้เหมือนไม่รู้ตัวเองเลยแฮะ